Czwartek, 12 Lutego

Pierwsza Księga Królewska 11,4-13.

Kiedy Salomon się zestarzał, żony zwróciły jego serce ku cudzym bogom i wskutek tego serce jego nie pozostało tak szczere wobec Pana, Boga jego, jak serce jego ojca, Dawida.
Zaczął bowiem czcić Asztartę, boginię Sydończyków, oraz Milkoma, ohydę Ammonitów.
Salomon dopuścił się więc tego, co jest złe w oczach Pana, i nie okazał pełnego posłuszeństwa Panu, jak Dawid, jego ojciec.
Salomon zbudował również posąg Kemoszowi, bożkowi moabskiemu, na górze naprzeciw Jerozolimy oraz Milkomowi, ohydzie Ammonitów.
Tak samo uczynił wszystkim swoim żonom obcej narodowości, palącym kadzidła i składającym ofiary swoim bogom.
Pan rozgniewał się więc na Salomona za to, że jego serce odwróciło się od Pana, Boga izraelskiego. Dwukrotnie mu się ukazał
i zabraniał mu czcić obcych bogów, ale on nie zachował tego, co Pan mu nakazał.
Wtedy Pan rzekł Salomonowi: «Wobec tego, że tak postąpiłeś i nie zachowałeś mego przymierza oraz moich praw, które ci dałem, nieodwołalnie wyrwę ci królestwo i dam twojemu słudze.
Choć nie uczynię tego za twego życia ze względu na twego ojca, Dawida, to wyrwę je z ręki twojego syna.
Jednak nie wyrwę całego królestwa. Dam twojemu synowi jedno pokolenie ze względu na Dawida, mego sługę, i ze względu na Jeruzalem, które wybrałem».

Księga Psalmów 106(105),3-4.35-36.37.40.

Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań
i sprawiedliwie postępują w każdym czasie.
Pamiętaj o nas Panie,
gdyż upodobałeś sobie w swym ludzie,
przyjdź nam z pomocą.

Ojcowie nasi zmieszali się z poganami
i uczyli się postępować jak oni.
Poczęli czcić ich bałwany,
które stały się dla nich pułapką.

Składali w ofierze swych synów
i swoje córki złym duchom.
Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi,
aż poczuł wstręt do własnego dziedzictwa.

Ewangelia wg św. Marka 7,24-30.

Jezus udał się w okolice Tyru i Sydonu. Wstąpił do pewnego domu i chciał, żeby nikt o tym nie wiedział, nie mógł jednak pozostać w ukryciu.
Zaraz bowiem usłyszała o Nim kobieta, której córeczka była opętana przez ducha nieczystego. Przyszła, padła Mu do nóg,
a była to poganka, Syrofenicjanka z pochodzenia, i prosiła Go, żeby złego ducha wyrzucił z jej córki.
I powiedział do niej Jezus: «Pozwól wpierw nasycić się dzieciom, bo niedobrze jest zabierać chleb dzieciom, a rzucać szczeniętom».
Ona Mu odparła: «Tak, Panie, lecz i szczenięta pod stołem jedzą okruszyny po dzieciach».
On jej rzekł: «Przez wzgląd na te słowa idź, zły duch opuścił twoją córkę».
Gdy wróciła do domu, zastała dziecko leżące na łóżku; a zły duch wyszedł.

Guido I Kartuz

„Panie, którego nikt nie może zobaczyć, jeśli nie ma czystego serca (Mt 5,8), szukam przez lekturę i medytację, czym jest prawdziwa czystość serca i jak ją posiąść, aby móc Cię poznać choćby trochę. Szukałem Twojego oblicza, Panie (Ps 27,8), szukałem Twojego oblicza. Długo rozmyślałem w moim sercu i zapalił się ogień w mojej medytacji: pragnienie głębszego poznania Ciebie. Kiedy łamiesz dla mnie chleb świętego Pisma, to rozpoznaję Cię w tym łamaniu chleba (Łk 24,30-35). A im więcej Ciebie poznaję, tym bardziej pragnę pogłębiać to poznanie, nie tylko na powierzchni słowa, ale w smaku doświadczenia”.
„Nie proszę o to, Panie, ze względu na moje zasługi, lecz wspominam na Twoje miłosierdzie. Wyznaję, że jestem niegodnym grzesznikiem, ale i ‘szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołów ich panów’. Daj mi zatem Panie przedsmak przyszłego dziedzictwa, kropelkę boskiego deszczu, aby zaspokoić moje pragnienie, bo płonę z miłości” […]
Taką mową dusza wzywa swojego Oblubieńca. A Pan, który spogląda na sprawiedliwych i który nie tylko słucha ich modlitwy, ale jest w niej obecny, nie czeka na jej zakończenie. Przerywa ją w połowie; wybiega na spotkanie duszy, która tak Go pragnie, opływający słodką rosą z nieba, jakby najcenniejszym wonnym olejkiem. Stwarza na nowo zmęczoną duszę, karmi głodną, umacnia ją w niemocy, ożywia ją, umartwiając w zadziwiającym zapominaniu o sobie i czyni ją wstrzemięźliwą, upajając ją.